Se viene chapa…
Eu sei que non son o mellor deseñador web.
Non son, nin por asomo, o mellor programador. Tampouco son o mellor en márketing nin teño a estratexia de captación máis brillante do mercado.
Teño as miñas cualidades, claro. Non estou dicindo que sexa malo no que fago. Pero tamén son quen de recoñecer as miñas debilidades e sei que non destaco especialmente entre todos os profesionais do meu sector.
Porén, despois de anos e anos como autónomo freelancer, aquí sigo.
E non foi por ser o mellor.
Foi por non desistir.
Obrigarse a saír da cova
Aínda que a algunha xente lle custe crelo, son unha persoa con moita vergoña. Ás veces, cunha vergoña bastante ridícula.
Entrar de primeiro nun sitio xérame incomodidade. Exemplo: entrar primeiro nun bar era algo que non era quen de facer. Falar con xente nova tamén. Chamar por teléfono segue sen facerme ningunha graza.
Cando comecei tiven que obrigarme a facer todo iso.
Tiña que saír da cova porque, dalgún xeito, tería que conseguir clientes. Fun a moitos eventos de emprendemento na Coruña. Fun ás meetups de WordPress. Achegueime a lugares nos que sabía que podía coñecer outras persoas e onde tamén estaban moitos dos meus posibles clientes.
Non estiven só. A Fundación Ronsel foi un dos piares naquela etapa inicial.
Daquela non vendía directamente nos eventos. Seguramente, mal feito. Agora entendo mellor iso que din algúns expertos: todo na vida é vender.
Non todo é unha transacción económica. Pero vendemos ideas, criterio e confianza. Cando falamos, cando presentamos o noso traballo ou simplemente cando outra persoa nos coñece, está a facerse unha idea de nós.
Xirar e seguir xirando
Fun constante traballando todos os días, intentando mellorar, facendo webs para min cando non tiña webs de clientes, acudindo a eventos e falando con xente aínda que me incomodase.
Probei mil millóns de cousas diferentes. Abrín e pechei outros tantos proxectos paralelos.
Tamén me tocou tragar moita merda.
Traballei a perdas. Non o recomendo nin quero presentalo como unha lección que todo o mundo deba repetir. Foi a miña experiencia e saquei aprendizaxes dela.
Con todo iso conseguín ter un traballo que me mantén.
Non por avanzar sempre rápido. Máis ben por ser coma un muíño que sempre ten auga e non deixa de xirar.
Xirar, aprender e mellorar. Descansar cando fai falta e volver xirar.
E xirar e xirar. Xirar sen parar.
Rápido, lento… pero non parar de xirar.
O talento pode facer que alguén empece moito máis adiante. Pero eu prefiro confiar na persoa que continúa cando as cousas se complican.
Porque eu non son o mellor.
Pero sigo aquí.
E ti, con constancia, tamén.
